bpitti

คนเรานี่จะรักกันเป็นพิเศษเมื่อความเห็นตรงกันหรือช่วยแก้ปัญหาให้กันได้
แต่สิ่งที่ตัดสินความมั่นคงของความสัมพันธ์ไม่ว่าแบบใดก็ตาม
ก็คือการปรับความรู้สึก/ความเข้าใจต่อกันได้หรือไม่หลังจากเกิดเหตุการณ์ให้ความเห็นไม่ตรงกันหรือถกเถียงกัน

และฉันก็เป็นคนนิสัยไม่ดี
หากฉันคิดแล้วเห็นว่าฉันไม่ผิด และฉันได้ข่มใจอธิบายซ้ำไปแล้ว [นี่คือวางอัตตาไปละนะ เพราะถ้าไม่แคร์ฉันก็ไม่อธิบายให้เสียเวลา]
หากอีกฝั่งทำเหมือนเข้าใจแต่จริงๆไม่ยอมเข้าใจ หรือผ่าน้อยใจ(บางทีงอน)ไม่เข้าท่า
ฉันก็จะอยู่นิ่งๆอ่ะ ไม่วิ่งเข้าไปง้อหรือจุ๊กจิ๊ก งุ๊งงิ๊ง ประมาณดีกันน๊า อย่าน้อยใจเลยน๊า ฯลฯ ทำไม่เป็นอ่ะนะ
นอกจากมันเป็นนิสัย(เสีย)ส่วนตัวแล้ว ก็คิดว่าเค้าอาจต้องการเวลาเพื่อปรับใจแป๊บนึง(กลายเป็นคล้ายคนไม่แคร์คนอื่นอีก เฮ่อ)
และจากประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มขึ้นฉันยังรู้สึกว่าหากแค่นี้ปรับกันไม่ได้ อนาคตก็เกิดปัญหาเดิมซ้ำอีก
หากมันต้องห่างกันไปก็ไม่เป็นไร(แค่ปวดใจเดี๋ยวก็ชิน 555) เราว่าดีกว่าฝืนใจกันไป
ปั้นหน้าไม่ค่อยเป็นไม่ชอบใจหรืออึดอัดใจก็ไม่ยุ่งกัน และถ้าเขาไม่สะดวกหัวใจก็ไม่เกี่ยวข้องโดยไม่จำเป็นเลยจะดีกว่า
ที่แปลกอีกอย่างคือเพื่อนๆที่เรียนหนังสือด้วยกันมาเรียกได้ว่าแทบไม่เคยเจอแบบนี้เลย เพิ่งมามีระยะหลังๆ นี่แหละ – -’

ปล. somewhat off topic .. บางทีเราก็ไม่เข้าใจคนที่ไปยุ่งกับคนที่ไม่ชอบเพื่อที่จะได้มีเรื่องไปเม้าท์ลับหลัง .. มันอาจจะเป็นความสุขที่เราเข้าไม่ถึง อืมม